«Μιλώ από την τρέχουσα άγνοιά μου. Όσο περισσότερα γνωρίζεις, τόσο πιο μεγάλη άγνοια αποκτάς, επειδή η άγνοια αυξάνεται εκθετικά — όσο περισσότερες απαντήσεις λαμβάνεις, τόσο περισσότερες νέες ερωτήσεις προκύπτουν».
Ιτζάκ Μπέντοφ (1923-1979)
Όταν ήμουν φοιτητής στις αρχές της δεκαετίας του ’80 υπήρχε ένα βιβλίο που άνθρωποι που είχαν πνευματικές ανησυχίες και ασχολούνταν με τον εσωτερισμό το έβρισκαν εκπληκτικό. Το βιβλίο αυτό είχε έναν δυσνόητο τίτλο – Stalking the Wild Pendulum (Ακολουθώντας τo Άγριο Εκκρεμές) – και όσες φορές και αν το ξεφύλλισα τότε, δεν προχώρησα στην αγορά του. Πέρασαν πάνω από σαράντα χρόνια όταν έπεσα πάνω σε ένα άρθρο για τον συγγραφέα του βιβλίου και πληροφορήθηκα πως αυτός ο άνθρωπος σκοτώθηκε στις 25/5/1979, στην μοιραία πτήση 191 της American Airlines, από Σικάγο προς Λος Άντζελες. Την πρώτη φορά που διάβασα κάτι γι’ αυτήν την τραγωδία, ήταν όταν σε ένα υπόμνημα της Κοιλάδας των Ρόδων του Παπαχατζή (σ. 769) αναφέρεται σε έναν 23χρονο τότε νεαρό ο οποίος έβλεπε για δέκα συνεχόμενες μέρες την πτώση ενός αεροσκάφους DC10 με τα χρώματα της American Airlines στα όνειρα του, χωρίς όμως να μπορεί να προσδιορίσει το πότε και το που. 
Το δυστύχημα θεωρείται το μεγαλύτερο σε απώλειες αεροπορικό δυστύχημα μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001. Σκοτώθηκαν 271 επιβάτες και πλήρωμα και δύο άνθρωποι στο έδαφος.
Ας διακόψουμε όμως για λίγο τα περί προγνωστικών ονείρων και να γνωρίσουμε καλύτερα τον πρωταγωνιστή αυτής της ιστορίας.
Ιτζάκ Μπέντοφ Ο εβραϊκής καταγωγής Ιτζακ Μπέντοφ που είχε γεννηθεί το 1923 στην Τσεχοσλοβακία έχασε τους γονείς του και τα αδέλφια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί και ποτέ του δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τις όποιες σπουδές λόγω των ακραίων συνθηκών της εποχής. Στην συνέχεια μεταφέρθηκε σε κιμπούτζ στην έρημο Νεγκέφ της κατεχόμενης από τους Βρεττανούς Παλαιστίνης, όπου εντάχθηκε στο Σώμα Ισραηλινών Επιστημόνων. Ακριβώς μετά την ίδρυση του Ισραηλινού κράτους το 1948 οι Ισραηλινοί αντιστάθηκαν και υπεραμύνθηκαν τις θέσεις τους από την επίθεση που δέχθηκαν από τα γειτνιάζουσες Αραβικές χώρες, διότι ο Στάλιν τους είχε προμηθεύσει με κατασχεμένα όπλα και πολεμικό υλικό των Γερμανών από την Τσεχοσλοβακία. Ακριβώς εκείνη την περίοδο ο Μπεν όπως τον φώναζαν οι φίλοι του, κατασκεύασε την πρώτη ρουκέτα του Ισραηλινού στρατού.
Φαίνεται όμως πως η ιδιοφυία του και η δίψα του για γνώση δεν τον άφηνε να καταλαγιάσει το πνεύμα του. Αν κάποιος τον ρωτούσε τι δουλειά κάνει, αυτός απαντούσε «υδραυλικός». Μα η αλήθεια είναι πως από το 1962 και μετά, όταν εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ, ασχολήθηκε και διακρίθηκε ιδιαίτερα στην βιοϊατρική τεχνολογία όπου υπήρξε ευρηματικός και όπου έκανε πολλές καινοτομίες με πιο γνωστή απ’ όλες τον αρτηριακό καθετήρα για επεμβάσεις στην καρδιά, ηλεκτρόδια και αισθητήρες για βηματοδότες, κλπ.
Μια εφεύρεση του όμως που δεν θα την βρείτε στην Wikipedia, είναι η βελτίωση της βελόνας της σύριγγας ώστε να εισχωρεί πιο ανώδυνα στο δέρμα και τους ιστούς. Εδώ όμως θα χρειαστεί να βάλουμε ακόμη μια παρένθεση μιας και ο Μπέντοφ έμπαινε πολύ συχνά σε υπναγωγική κατάσταση κατά την οποία είχε αυτές τις καινοτόμες ιδέες τις οποίες και μετά μετέτρεπε σε εφευρέσεις. Αρχικά είχε τις «υγρές συνεδρίες» όπως τις ονόμαζε ο ίδιος. Έμπαινε στην μπανιέρα την οποία γέμιζε με καυτό νερό και καθόταν με τις ώρες και με τους υδρατμούς μέχρι να κατεβάσει κάποια ιδέα ο νους του. Όταν οι πολυπόθητες ιδέες έρχονταν, τότε τις κατέγραφε σε σημειώσεις τις οποίες κόλλαγε στα πλακάκια μέχρι να αισθανθεί πως πήρε ό,τι υπήρχε για να πάρει. Ίσως σας βρωμάει λίγο Αρχιμήδης εδώ αλλά με τα χρόνια ανακάλυψε μια νέα μέθοδο την «ξηρή συνεδρία» όπου στην ουσία έκανε διαλογισμό σε κάποιο ήσυχο και απομονωμένο μέρος του σπιτιού του. Έτσι λοιπόν μια τέτοια μέρα είχε την επιφοίτηση πως για να λύσει το γρίφο της βελόνας πρέπει να μελετήσει τα δόντια των φιδιών. Ντύθηκε άμεσα, έψαξε να βρει που ήταν η κοντινότερη φάρμα ερπετών και έσπευσε εκεί όπου τα μελέτησε διεξοδικά αλλά πήρε και μαζί τα δόντια από δεκάδες είδη φιδιών και τα μελέτησε στο εργαστήρι στο υπόγειο του σπιτιού του. Ως εκ τούτου κατέληξε στο συμπέρασμα πως οι σύριγγες έπρεπε να έχουν μια κλίση ανάλογη αυτής των δοντιών των φιδιών για να εισχωρούν λιγότερο ανώδυνα υποδόρια.
Οι μεγάλες επιφοιτήσεις του Μπέντοφ δεν ήταν οι αναμφίβολα χρήσιμες εφευρέσεις του, αλλά οι ενοράσεις του για την φύση της συνείδησης, την διάταξη του πνευματικού κόσμου και το μεγαλείο της συνύπαρξης στο σύμπαν. Σ’ αυτές τις διαλογιστικές καταστάσεις είχε μια αφάνταστη ευκολία να εισέρχεται νοερά και να κινείται από τα βάθη ενός ατόμου στην άκρη του σύμπαντος ακόμη και μέσα στο Big Bang. Οι εντυπώσεις που έφερε μαζί του από αυτά τα διαστρικά πνευματικά ταξίδια είναι τόσο διαφωτιστικές και τόσο καθαρά γραμμένες που μπορούν να γίνουν κατανοητές από τον μέσο αναγνώστη. Εντάξει μην υπερβάλλω κιόλας, όχι όλες, οι περισσότερες όμως, ναι.
Για άλλη μια φορά το σημαντικότερο του βιβλίο αυτό που αναφέρω στην εισαγωγή δεν μεταφράστηκε ποτέ στα Ελληνικά, ενώ το δεύτερο βιβλίο με τίτλο Μια Σύντομη Περιήγηση στην Ανώτερη Συνειδητότητα, που ολοκληρώθηκε μετά τον θάνατο του από την σύζυγο του, μεταφράστηκε από τις εκδόσεις Κυβέλη, αλλά μην ψάξετε να το βρείτε έχει εξαντληθεί προ πολλού.
Για να προχωρήσω στην επιχειρηματολογία μου θα επιχειρήσω εδώ να κάνω έστω και μια δυστυχώς μακρά περίληψη του έργου του Μπέντοφ, για να μπορέσω να αναπτύξω τα επιχειρήματα της υπόθεσης μου. Η υπόθεση μου λέει πως όλα έχουν ήδη γίνει και διερωτώμαι γιατί ο τόσο ανεπτυγμένος πνευματικά και διαισθητικά εφευρέτης δεν έλαβε τα μηνύματα ώστε να αποφύγει την μοιραία πτήση 191;
Όπως γράφει στο βιβλίο του:
«Το σημερινό επιστημονικό κατεστημένο έχει καταστεί κάπως απολιθωμένο από την τρέχουσα «εικόνα του κόσμου» και έχει εγκλωβιστεί σε μια άποψη της πραγματικότητας που έχει ξεπεράσει τη χρησιμότητά της. Έχει αρχίσει να περιορίζει την ανάπτυξη της ανθρωπότητας και έχει αυξήσει τόσο πολύ την αίσθηση της εξειδίκευσης, της απομόνωσης, της υλικότητας και της μηχανικής λειτουργίας που μοιάζει με υπολογιστή, που βρίσκεται σε πραγματικό κίνδυνο αυτοκαταστροφής. Η αίσθηση της ολότητας και του σκοπού έχει συντριβεί, καθώς το εγώ μας έχει απολαύσει την ατομική δύναμη που δημιουργήθηκε από την κατοχή της φυσικής επιστημονικής γνώσης. Χρειαζόμαστε απεγνωσμένα να βρούμε ένα δρόμο επιστροφής στην ολότητα!»
O Μπέντοφ έγραψε αυτό το βιβλίο για τους νέους όλων των ηλικιών, εννοώντας εκείνους των οποίων η φαντασία δεν έχει καταπνιγεί από την τυπική εκπαιδευτική διαδικασία. Είναι γραμμένο για ανθρώπους που μπορούν ακόμα να θαυμάσουν τον τρόπο με τον οποίο οι μυρμήγκια χτίζουν τις φωλιές τους, την ψυχρή κομψότητα ενός φιδιού ή την ομορφιά ενός λουλουδιού.
Η βασική του παραδοχή είναι ότι η συνείδηση κατοικεί στην ύλη. Με άλλα λόγια, όλη η μάζα (ύλη) περιέχει συνείδηση (ή ζωή) σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό.
Η ύλη, που αποτελείται από κβάντα ενέργειας, είναι το δονητικό, μεταβαλλόμενο συστατικό της καθαρής συνείδησης. Επομένως, μπορούμε να χωρίσουμε τη δημιουργία σε δύο συστατικά, το απόλυτο και το σχετικό. Το απόλυτο είναι σταθερό, αιώνιο και αόρατο, ενώ το σχετικό είναι η ορατή, εκδηλωμένη και μεταβαλλόμενη πτυχή της. Το σχετικό μπορεί να είναι χονδροειδές ή λεπτό, βραχύβιο ή μακρόβιο, αλλά βασίζεται πάντα στο απόλυτο.
Θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε την στερεά ύλη με τον πάγο και τον νου ή τη συνείδηση με τον ατμό ή τον υδρατμό, καθώς όλα είναι το ίδιο βασικό υλικό σε διαφορετική μορφή. Και τα δύο εκδηλώνονται μόνο επειδή αλλάζουν, και αυτή η αλλαγή μπορεί να μετρηθεί σε σχέση με τη βασική θάλασσα του απόλυτου, που αποτελεί τόσο τους κυματισμούς όσο και το φόντο.
Εν ολίγοις, η συνείδηση εμφανίζεται σε δύο μορφές: δονητική και επομένως εκδηλωμένη, ή αυτό που ονομάζουμε ύλη και μη δονητική και επομένως μη εκδηλωμένη, αλλά που περιέχει το Όλον σε μια δυνητική κατάσταση, χρησιμεύοντας ως πρότυπο για την ύλη. Είναι δύο διαφορετικές πτυχές του Απόλυτου ή της καθαρής συνείδησης.
Όλοι οι άνθρωποι αποτελούνται από σχετικές και απόλυτες συνιστώσες, αλλά μερικοί άνθρωποι είναι πιο «σχετικοί» από άλλους. Ας θυμηθούμε ότι, ανεξάρτητα από το πόσο σχετικοί είμαστε, εξακολουθούμε να αποτελούμαστε από το υλικό του απόλυτου.
Το απόλυτο είναι επομένως μια κατάσταση στην οποία αντιθετικές έννοιες συμφιλιώνονται και συγχωνεύονται. Η κίνηση και η ακινησία συγχωνεύονται σε ένα.
Ο χρόνος δεν ρέει πουθενά, απλά υπάρχει. Είναι η ύλη που κινείται, όχι ο χρόνος. Καθώς κινούμαστε στο χώρο, κινούμαστε και στον άξονα του χρόνου. Αν μπορούσαμε να σταματήσουμε εντελώς την κίνησή μας στο χώρο, είναι πιθανό να μην βιώναμε καθόλου το πέρασμα του χρόνου.
Μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι μοιραζόμαστε ένα σύμπαν στο οποίο όλα τα προβλήματα που μπορεί να μας φαίνονται προβλήματα σήμερα έχουν λυθεί ξανά και ξανά από πολιτισμούς που προηγήθηκαν στο «χρόνο». Μπορούμε να πούμε, επομένως, ότι όλη η γνώση που δημιουργήθηκε ποτέ είναι δυνητικά διαθέσιμη σε εμάς σε κάποιο σημείο στο σύμπαν μας.
Τώρα γνωρίζουμε ότι ο σκοπός της εξέλιξης είναι να παράγει συνειδήσεις όλο και υψηλότερης τάξης. Το σύμπαν είναι μια μηχανή διδασκαλίας και μάθησης. Ο σκοπός του είναι να γνωρίσει τον εαυτό του. Η γνώση είναι ελεύθερα διαθέσιμη στο σύμπαν, όπως κάθε άλλος φυσικός πόρος. Είναι εκεί για όλους όσους είναι πρόθυμοι να καταβάλουν την προσπάθεια να την αποκτήσουν. Μπορούμε να ψάξουμε στον διαδοχικό «αντικειμενικό» χωροχρόνο μας ή μπορούμε να ακολουθήσουμε την διαισθητική, υποκειμενική «χωροχρονική» οδό. Και οι δύο είναι απαραίτητες για να φτάσουμε εκεί.
Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι η Δημιουργία είναι ένα μεγάλο ολόγραμμα. Με άλλα λόγια, η πιο μικρή μονάδα στη μεγάλη δομή, είτε πρόκειται για το σύμπαν, τον κόσμο, τον υπερ-κόσμο ή τον κόσμο πέρα από τον υπερ-κόσμο, περιέχει τις πληροφορίες για ολόκληρη τη μεγάλη δομή. Όσο μικρότερη είναι η μονάδα μας, τόσο πιο ασαφείς είναι οι πληροφορίες, ωστόσο, υπάρχουν.
Αν πάρουμε ένα αυγό κότας και συνδέσουμε ηλεκτρόδια στα δύο άκρα του, θα ανακαλύψουμε ότι αντανακλά τη δομή του σύμπαντος. Τα δύο ηλεκτρόδια καταγράφουν τάση 2,4 millivolts, υποδεικνύοντας ότι υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα που ρέει μεταξύ των δύο άκρων του αυγού. Η σπονδυλική στήλη του εμβρύου του κοτόπουλου αναπτύσσεται κατά μήκος της γραμμής αυτού του ρεύματος. Κάθε σπόρος στη φύση, είτε φυτικός είτε ζωικός, έχει ένα παρόμοιο ρεύμα που ρέει κατά μήκος του άξονά του, δημιουργώντας ένα ηλεκτρομαγνητικό πεδίο γύρω από τον σπόρο.
Επίσης ο σπόρος ενός δένδρου είναι μοναδικός, διότι αν κάποιος μπορούσε να διεισδύσει στη συνείδησή του, θα ανακάλυπτε ότι «βλέπει τον εαυτό του» ως ένα πλήρως αναπτυγμένο δέντρο, παρά τον περιορισμό του σε ένα μικροσκοπικό κέλυφος.
Οι άνθρωποι που έχουν «διαισθητικές γνώσεις» βρίσκουν λύσεις από εκεί, και οι άνθρωποι με υψηλά επίπεδα συνείδησης, που είναι σε θέση να επεκτείνουν τον υποκειμενικό τους χρόνο, μπορούν να μάθουν και να φέρουν πίσω χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με τα τεκταινόμενα στον «Παγκόσμιο Νου».
Όταν διαπιστώνουμε ότι δύο ή περισσότεροι καλλιτέχνες, επιστήμονες ή εφευρέτες έχουν καταλήξει σε μια πανομοιότυπη ιδέα περίπου την ίδια χρονική περίοδο, μπορούμε να υποθέσουμε ότι όλοι τους αξιοποίησαν το αιτιώδες διαισθητικό επίπεδο, όπου η ιδέα τους περίμενε και συντονίστηκαν με αυτήν. Αν το ψάξετε θα βρείτε παραδείγματα σε μουσικές που έγραψαν μεγάλοι δημιουργοί παράλληλα και χωρίς ο ένας να γνωρίζει το έργο του άλλου.
Εδώ η μονάδα συνείδησης είδε τη λύση, αφού οι λύσεις σε όλα τα προβλήματα είναι ήδη παρούσες στο διαστημικό σύμπαν. Με άλλα λόγια, η λύση λήφθηκε όταν ο νους βρέθηκε στιγμιαία σε μια τροποποιημένη κατάσταση συνείδησης. Σε αυτή την κατάσταση, ο υποκειμενικός χρόνος είχε επεκταθεί, έτσι ώστε να υπάρχει αρκετός χρόνος για να αναζητηθεί και να διατηρηθεί η λύση. Εν ολίγοις, ο νους συντονίστηκε με αυτό το υψηλό επίπεδο για λίγο και κατάφερε να απορροφήσει τις διαθέσιμες πληροφορίες. Αυτό το είδος εμπειρίας φυσικά κάνει τον αποδέκτη να νιώθει πολύ ενθουσιασμένος. Νιώθει ότι έχει βιώσει κάτι μυστικιστικό, έξω από τα συνηθισμένα — και πράγματι το έχει βιώσει. Το συναίσθημα ότι: «… ο χρόνος έχει σταματήσει…» είναι μια πολύ συνηθισμένη εμπειρία σε αυτή την περίπτωση.
Με απλά λόγια, αν τα μοτίβα σκέψης μας είναι μακροχρόνια και συνεκτικά, ή εστιασμένα, μπορούμε να επηρεάσουμε το περιβάλλον μας. Τα θετικά μοτίβα σκέψης τείνουν να προκαλούν θετικά γεγονότα, ενώ τα σταθερά αρνητικά μοτίβα σκέψης προκαλούν αρνητικά γεγονότα στο περιβάλλον μας. Ωστόσο, όταν συγκεντρωνόμαστε συνειδητά και στέλνουμε συνεκτικές σκέψεις, αυτή η ενέργεια της σκέψης ή η μορφή της σκέψης θα επηρεάσει το άτομο για το οποίο προοριζόταν η σκέψη.
Φανταστείτε τώρα ένα κύμα τόσο έντονης συχνότητας που τα σημεία ηρεμίας έρχονται τόσο κοντά μεταξύ τους που επικαλύπτονται, μετατρέποντας το ημιτονοειδές κύμα σε μια ευθεία γραμμή. Αυτό θα αντιπροσώπευε άπειρη ταχύτητα και απόλυτη ηρεμία ταυτόχρονα. Στο Απόλυτο, τα αντίθετα συγχωνεύονται και συμφιλιώνονται. Με άπειρη ταχύτητα δεν χρειάζεται χρόνος για να φτάσει κανείς οπουδήποτε· κάποιος βρίσκεται παντού ταυτόχρονα, είναι πανταχού παρών, σε κατάσταση απόλυτης ηρεμίας. Το παράδοξο επιλύεται.
Αλλά να θυμάστε ότι αυτό το κενό δεν είναι το δικό σας προσωπικό κενό. Όλοι και όλα αποτελούνται από αυτό το δονητικό κενό, είτε σας αρέσει είτε όχι. Οι διαδικασίες της σκέψης σας εξαπλώνονται και επηρεάζουν όλη τη Δημιουργία. Δεν υπάρχει ιδιωτικότητα και, σε αυτό το σημείο, όπως λέει ο Μπέντοφ είναι πολύ αργά για να παραπονεθείτε.
Εν ολίγοις, η συνείδηση σε κατάσταση δόνησης εκδηλώνεται ως η γνωστή μας ύλη, από την οποία αποτελούνται οι διαφορετικές μορφές που βλέπουμε γύρω μας. Το τραπέζι, τα λουλούδια, το άρωμα των λουλουδιών και τα σώματά μας είναι όλα φτιαγμένα από συνείδηση που δονείται γρήγορα.
Όλο το σύστημα είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε όσα περισσότερα μαθαίνει μια συνείδηση, τόσο περισσότερη ευθύνη αναλαμβάνει, και τόσο περισσότερα προβλήματα αντιμετωπίζει, επειδή έχει περισσότερα να ελέγξει.
Με αυτόν τον τρόπο, η Φύση μας εξοικειώνει σταδιακά με τη λειτουργία του επόμενου επίπεδου, προκειμένου να αποφευχθεί το σοκ μιας ξαφνικής προσαρμογής όταν τελικά μετακομίσουμε εκεί για μια πιο παρατεταμένη διαμονή, τον λεγόμενο θάνατο.
Στον χώρο της Εκδηλωμένης Δημιουργίας, η επικοινωνία είναι άμεση. Ό,τι κάνετε γίνεται αμέσως γνωστό σε ολόκληρη τη Δημιουργία, επειδή είναι μια πολύ σφιχτή δομή, ένα ολόγραμμα, με όλα τα μέρη να αλληλοσυνδέονται. Αυτή είναι η βάση του νόμου του κάρμα ή της αρχής ότι για κάθε δράση υπάρχει μια αντίστοιχη αντίδραση. Ολόκληρη η Εκδηλωμένη Δημιουργία επηρεάζεται και αντιδρά στις σκέψεις και τις πράξεις μας.
Κανονικά, δεν έχουμε καμία ανάμνηση από προηγούμενες ζωές λόγω ενός μηχανισμού αυτοπροστασίας παρόμοιου με αυτόν που μας εμποδίζει να ανασύρουμε υλικό θαμμένο βαθιά στο υποσυνείδητό μας.
Αλλά όταν η φύση μας δίνει τη δυνατότητα να ανακαλύψουμε τις προηγούμενες ζωές μας, τότε μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις πληροφορίες για να βελτιώσουμε τη ζωή μας. Αυτό είναι το νόημα της ύπαρξης της φύσης.
Ο σκοπός αυτού του παραδείγματος είναι να δείξει πώς, κατ’ αρχήν, ακόμη και οι πιο μικρές και ασήμαντες πράξεις μας θα διαδοθούν ευρέως και έτσι θα επηρεάσουν κάτι ή κάποιον — είτε αυτό το κάτι ή αυτός ο κάποιος το γνωρίζει είτε όχι.
Και μια προειδοποίηση προς τους ψυχοναύτες:
Tο οριακό στρώμα μεταξύ του φυσικού και του αστρικού κόσμου κατοικείται από πλάσματα του χαμηλότερου τύπου: εγκληματίες, μεθύστακες κ.λπ. Το γεγονός ότι κάποιος δεν έχει φυσικό σώμα και είναι «νεκρός» δεν αλλάζει την προσωπικότητα ή την νοημοσύνη του. Αυτοί θα επιτεθούν στον ανυποψίαστο τουρίστα. Επομένως, απαιτείται η προστασία από έναν έμπειρο δάσκαλο πριν επιχειρήσει κανείς να εισχωρήσει στο άγνωστο. Το να είναι κανείς απροστάτευτος θα ήταν το ίδιο με το να εισέρχεται με δεμένα μάτια σε ένα γκέτο μιας μεγάλης πόλης. Κάποιος θα πέσει θύμα ληστείας, ξυλοδαρμού και κλοπής μέσα στα πρώτα λεπτά του πειράματος.
Η φύση χρειάζεται όλες αυτές τις πληροφορίες, που είναι οργανωμένη ενέργεια, και δεν θα επιτρέψει να πάνε χαμένες. Θα αποθηκευτούν στο μεγάλο ολόγραμμα αποθήκευσης πληροφοριών της φύσης: τον Παγκόσμιο Νου.
Φαίνεται ότι η σκέψη δεν προέρχεται από τον εγκέφαλο. Αντίθετα, ο εγκέφαλος συλλαμβάνει τις μικρές ωθήσεις που έχουν εμφυτευτεί εκεί από το αστρικό, το νοητικό ή το αιτιώδες σώμα μας. Αυτές συνδέονται πολύ ασθενώς με τον φυσικό εγκέφαλο και, ως εκ τούτου, αρχικά μπορούν να παράγουν μόνο ένα πολύ ασθενές σήμα στον εγκέφαλο. Η λειτουργία του εγκεφάλου είναι να ενισχύει αυτό το σήμα για εμάς σε μια χρήσιμη μορφή.
Ο Δημιουργός χωρίζεται σε μικρές μονάδες για να μπορέσει να βιώσει όλες τις πιθανές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των σωματιδίων του σε όλα τα πιθανά επίπεδα, μαθαίνοντας έτσι να γνωρίζει τον εαυτό του. Η εξέλιξη είναι η ενσωματωμένη παρόρμηση που ωθεί όλη την ύλη σε όλο και μεγαλύτερη πολυπλοκότητα, επιτρέποντας την εμφάνιση εμπειριών σε όλο και υψηλότερα επίπεδα.
Δεν υπάρχει τίποτα απόλυτο και τελικό. Αν όλα ήταν αδιάβλητα, όλοι οι κανόνες απόλυτοι και όλα δομημένα έτσι ώστε να μην υπάρχει παράδοξο ή ειρωνεία, δεν θα υπήρχε κίνηση, δεν θα υπήρχε ζωή. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι ο άνθρωπος γλιστράει μέσα από το κενό όπου υπάρχει το παράδοξο.
Ωστόσο, η ψυχή μας σχηματίζει ένα μοτίβο παρεμβολής με όλες τις άλλες μονάδες συνείδησης στο σύμπαν.
Αυτό το ολόγραμμα της Παγκόσμιας Συνείδησης, ή το Απόλυτο, περιέχει όλες τις συχνότητες, και κάθε επίπεδο συνείδησης μπορεί να σχετίζεται με αυτό ως την απόλυτη ακτίνα αναφοράς του. Οι επιπτώσεις αυτού του ολογραφικού μοντέλου είναι τεράστιες.
Αυτό σημαίνει ότι όλη η γνώση στην Παγκόσμια Συνείδηση είναι διαθέσιμη σε οποιονδήποτε μπορεί να συντονιστεί με αυτήν, επειδή, όπως σε όλα τα ολογράμματα, η πληροφορία είναι πλήρως κατανεμημένη σε όλο το σύμπαν.
Μυστικιστικοί αφορισμοί όπως «Είμαστε όλοι ένα», «Όπως πάνω, έτσι και κάτω», «Ο Θεός είναι μέσα σου» και «Όλο το σύμπαν σε ένα κόκκο άμμου» αποκτούν νέα σημασία όταν τα βλέπουμε από τη σκοπιά του ολογραφικού μοντέλου.
Το τραγικό δυστύχημα.
Την 25 Μαΐου ο Μπέντοφ επιβιβάστηκε στην πτήση 191 με προορισμό το Los Angeles. Εκεί θα παρουσίαζε τα ευρήματα του σε ένα συνέδριο όπου παρίσταντο και πολλοί Ιάπωνες ερευνητές που ενδιαφέρονταν για τις απόψεις του. Το ερώτημα που είναι καθαρά ρητορικό φυσικά είναι: Γιατί ο τόσο πνευματικά ανεπτυγμένος Μπέντοφ δεν έλαβε αντίστοιχα προμηνύματα για να αποφύγει την μοιραία πτήση αφού όπως ισχυριζόταν ο ίδιος όλη η γνώση είναι διαθέσιμη στην Παγκόσμια Συνείδηση όταν συντονιστεί κανείς μ’ αυτήν; Ή μπορώ και να αντιστρέψω το ερώτημα. Η γιατί ο Παγκόσμιος Νους έστελνε επί δέκα συνεχόμενες μέρες αυτό το όνειρο στον David Booth ο οποίος δεν επρόκειτο να μπει σε κάποιο αεροπλάνο και όχι στον μεμυημένο Μπέντοφ;
Προαισθήματα και περιστατικά
Τα αξιοσημείωτα όνειρα του David Booth
Μεταξύ 15 και 25 Μαΐου 1979, ο David Booth, διευθυντής γραφείου στο Σινσινάτι, είχε ένα επαναλαμβανόμενο, τρομακτικό όνειρο με ένα ασημένιο επιβατικό αεροσκάφος που συντρίβεται.
• Συγκεκριμένες λεπτομέρειες: Περιέγραψε ένα μεγάλο, ασημένιο αεροσκάφος της American Airlines με έναν κινητήρα στην ουρά του (χαρακτηριστικό του DC-10) να απογειώνεται από ένα ηλιόλουστο αεροδρόμιο. Στο όραμά του, ο κινητήρας του αεροσκάφους έβγαζε έναν παράξενο ήχο, το αεροσκάφος ανέβηκε, αναποδογύρισε και έπεσε κατακόρυφα προκαλώντας μια τεράστια έκρηξη και πυρκαγιά.
• Επίσημες αναφορές: Ο Booth ένιωσε τόσο συγκλονισμένος από αυτά τα όνειρα που επικοινώνησε πολλές φορές με την FAA και την American Airlines. Οι αξιωματούχοι της FAA που μίλησαν μαζί του σημείωσαν ότι ακουγόταν «λογικός και αξιόπιστος», αλλά επειδή δεν μπορούσε να προσδιορίσει το συγκεκριμένο αεροδρόμιο ή τον αριθμό πτήσης, δεν μπορούσαν να λάβουν προληπτικά μέτρα.
• Αποτέλεσμα: Στις 25 Μαΐου 1979, η πτήση 191 συνετρίβη με τρόπο σχεδόν πανομοιότυπο με τις περιγραφές του Booth, μόλις μία ώρα μετά τον δέκατο εφιάλτη του. Παρακάτω θα δείτε το σχετικό βίντεο.
Σχήμα Πρωθύστερο.
Για παράδειγμα η συγγραφέας Judith Wax, που έχασε τη ζωή της στην συντριβή, είχε μια δια βίου φοβία για τις πτήσεις. Η τραγική ειρωνεία είναι πως στη σελίδα 191 του βιβλίου της Starting in the Middle, έγραψε για την έντονη αγωνία της κατά τις απογειώσεις, περιγράφοντας πώς έμπηζε τα νύχια της στα καθίσματα των αεροπλάνων. Εδώ θα ήταν αμέλεια να μην παραθέσω πως και ο δικός μας αγαπημένος σκηνοθέτης Θόδωρος Αγγελόπουλος είχε μια ανάλογη φοβία με τα αυτοκίνητα και τις μηχανές και γι’ αυτό τον βλέπαμε πάντα να περπατάει με την μαγκούρα του. Μ’ άλλα λόγια και η Wax και ο Αγγελόπουλος είχαν αυτό που λέμε μια πρωθύστερη φοβία. Συνήθως οι περισσότερες φοβίες έπονται ενός ατυχήματος. Στην δική μας εξαιρετική αναφορά προηγούνται. Σαν η ψυχή να γνωρίζει ήδη, εκ των προτέρων, ασυνείδητα, το τί μέλλει γενέσθαι.
Υπήρξαν οι άτυχοι υπήρξαν και οι τυχεροί. Η Lindsay Wagner, η ηθοποιός, γνωστή από τη τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του ’70 The Bionic Woman, είχε προγραμματίσει να ταξιδέψει με την πτήση 191 μαζί με τη μητέρα της. Λόγω ενός έντονου αισθήματος ανησυχίας και ενός προαισθήματος για την συγκεκριμένη πτήση, άλλαξε τα σχέδιά της και επιβιβάστηκε στην πτήση προς το Πόρτλαντ, προς μεγάλη ανακούφιση της γραμματέως της η οποία την θεωρούσε ήδη νεκρή.
