Όπως έχω γράψει και αλλού, κάνω το πιο ενδιαφέρον επάγγελμα του κόσμου και αυτό γιατί κάθε μέρα στο γραφείο μου εκτυλίσσονται ιστορίες που μόνο ρουτίνας ή απλής καθημερινότητας δεν θα μπορούσε να τις χαρακτηρίσει κάποιος ποτέ. Για του λόγου το αληθές παραθέτω αυτούσια την αφήγηση της πελάτισσας μου και σας αφήνω να κρίνετε μόνες/οι σας την αξία (ή μη) της υπνοσκόπησης:
“Στα τέλη του Γενάρη το 2022 αποφάσισα να κάνω μία αναδρομή σε προηγούμενη ζωή για να ανακαλύψω τι συμβαίνει με μία αρκετά περίπλοκη σχέση που έχω στη ζωή μου την οποία την ένιωθα ως καρμική και τελικά είχα δίκιο. Η απόφαση της αναδρομής ήταν κάτι που το επεξεργαζόμουν ένα χρόνο πριν τελικά το κάνω. Κάπως έτσι βρέθηκα στην πολυθρόνα της ύπνωσης. Αν και έχουν περάσει σχεδόν πέντε μήνες από όταν έκανα την αναδρομή τα θυμάμαι όλα πάρα πολύ καθαρά. Όταν άρχισε η αναδρομή αυτό που κυριαρχούσε ήταν το σκοτάδι, ενώ η πρώτη εικόνα που είδα μπροστά μου ήταν ένα πέτρινο ξίφος το οποίο είναι ένα στοιχείο που ακόμα δεν το έχω τακτοποιήσει. Αλλάζοντας εικόνα βρέθηκα σε ένα δάσος και είδα μία μορφή πάνω σε ένα άλογο με μία κάπα χωρίς να μπορώ να δω χαρακτηριστικά. Μετά από καθοδήγηση πλησίασα την μορφή για να και ζήτησα να κατεβάσει την κάπα. Ήταν μία μορφή που δεν με τρόμαζε καθόλου και εδώ αρχίζει η ιστορία. Είδα τον εαυτό μου στο πρόσωπό μιας δεκαπεντάχρονης κοπέλας και μακριά πυρόξανθα μαλλιά, στρογγυλό πρόσωπο και ανοιχτόχρωμα μάτια. Φόραγα ένα φουστάνι σε γκριζογάλανο χρώμα ενώ στην μέση είχα μία δερμάτινη ζώνη όπου από την άκρη της κρεμόταν κάτι σαν τσέπη. Σε αυτή την ζώνη είχα δώσει ιδιαίτερη έμφαση και προσπαθούσα να καταλάβω γιατί φοράω κάτι τέτοιο. Όσο για τον άνδρα ήταν γεροδεμένος με αρκετά άγρια όψη και μεγαλύτερος σε ηλικία, μάλιστα κάποια στιγμή στην αναδρομή τον χαρακτήρισα ως θυμωμένο, ο οποίος όμως εμένα δεν με τρόμαζε και τον χαρακτήριζα ως κυνηγό. Προχωρώντας η διαδικασία βρέθηκα σε μία πόλη βρώμικη και με ανθρώπους που τους ένιωθα απίστευτα θυμωμένους, δεν ήθελα καθόλου να βρίσκομαι εκεί, εγώ το μόνο που ήθελα ήταν να είμαι στο δάσος μαζί με τον κυνηγό μου (στο πρόσωπο του κυνηγού αναγνώρισα τον Δημήτρη, την περίπλοκη σχέση που με οδήγησε στην αναδρομή). Σε όλη την διάρκεια της διαδικασίας υπήρχαν στιγμές που ένιωθα σαν να κοιτάζω τον κόσμο μέσα από το νερό, σαν να έχω κάνει βουτιά στην θάλασσα σε μεγάλο βάθος και να βλέπω τις ακτίνες του ήλιου να περνάνε το νερό, επίσης προσπαθούσα να καταλάβω γιατί το βλέπω αυτό. Επιπλέον κάποια στιγμή είδα το τοπίο και το δάσος από ψηλά και είχε χαρακτηριστικά έναν καταρράκτη και μία λίμνη. Στην συνέχεια η κοπέλα που ήμουν εγώ βρέθηκε μέσα σε μία άμαξα απελπισμένη γιατί είχαν μάθει για την σχέση με τον κυνηγό και την έπαιρναν μακριά. Βρέθηκα τότε σε ένα μοναστήρι φορώντας ένα λευκό βρώμικό ρούχο σαν νυχτικό ενώ οι μοναχοί που ήταν εκεί μου είχαν κλείσει το στόμα με ένα λευκό μαντήλι και προσπαθούσαν να με δέσουν σε μία καρέκλα και και μου βάλουν στο κεφάλι ένα πράγμα σαν κράνος μεταλλικό το οποίο ήταν ανοιχτό στο πλάι, ενώ εγώ έκλαιγα και πάλευα για να γλιτώσω. Σε αυτό το σημείο είχα αρχίσει να νιώθω ναυτία να πονάει το κεφάλι και να έχει γίνει κοφτή η αναπνοή μου ενώ έλεγα συνέχεια ότι αυτό είναι άδικο και ότι δεν έχω κάνει τίποτα κακό είπα επίσης ότι θέλουν να μου κάνουν κάτι σαν εξορκισμό γιατί θεωρούν ότι είμαι δαιμονισμένη, δυσκολευόμουν να περιγράψω τι έβλεπα δεν το άντεχα και ακόμα και τώρα δυσκολεύομαι να το γράψω. Δεν είδα κάτι άλλο σε εκείνο το σημείο, είδα όμως μετά τον εαυτό μου να τρέχει βράδυ μέσα στο δάσος σαν να το έχω σκάσει και να πέφτω μέσα στην λίμνη και να πνίγομαι (όταν έβλεπα κατά τη διάρκεια της διαδικασίας τον εαυτό μου μέσα στο νερό ένιωθα απίστευτη ηρεμία). Μετά την σκηνή του θανάτου μου ένιωθα να πετάω και γνώριζα ότι είχαν σκοτώσει και τον κυνηγό μου, χαρακτηριστικά είπα “τον σκότωσαν εξαιτίας μου” και αρνήθηκα να δω τον δικό του θάνατο. Σε αυτό το σημείο θέλω να πω ότι όλο αυτό το έβλεπα όπως βλέπουμε το τρέιλερ μία ταινίας, ενώ ανάμεσα στις εικόνες υπήρχε σκοτάδι και ένιωθα σαν να περνάω μέσα από ένα τούνελ και μετά άνοιγε η εικόνα. Όταν τελείωσε η αναδρομή ήμουν απίστευτα σοκαρισμένη και μου πήρε δύο μέρες σχεδόν για να συνέλθω. Και σε αυτό το σημείο 
ανέλαβε δράση η μαμά μου για να βρει ιστορικά στοιχεία σε αυτό που είχα δει. Το πρώτο λοιπόν που βρήκε ήταν το όργανο βασανισμού μου το οποίο όπως διάβασε δεν το χρησιμοποιούσαν μόνο για να φέρουν τον θάνατο, αλλά το χρησιμοποιούσαν τιμωρητικά παραμορφώνοντας το πρόσωπο του θύματος.* Σε αυτή την παραμόρφωση το συγκεκριμένο όργανο προκαλούσε προγναθισμό εγώ γεννήθηκα με ανατομικό προγναθισμό χωρίς παθολογική αιτία, χωρίς κληρονομικότητα και χωρίς να έχω φορέσει ποτέ πιπίλα. 
Επίσης όταν ήρθε η ώρα να αλλάξω τα νεογιλά μου δόντια παρουσίασα μία απίστευτη φοβία να μου αγγίξουν το στόμα και ούρλιαζα και χτυπιόμουν για να μην μου αγγίξουν το στόμα, ενώ όταν ήρθε η ώρα στα δώδεκα να βάλω σιδεράκια έκλαιγα και έλεγα ότι εγώ από τα σιδεράκια θα πνιγώ, τα φόρεσα ελάχιστα και μετά τα πέταξα γιατί το φοβόμουν πάρα πολύ. Επίσης στην από ένα σημείο και μετά της ενήλικης ζωής μου αφού ο Δημήτρης άρχισε να παίρνει ενεργό μέρος σε αυτήν άρχισα να υποφέρω από ημικρανίες, οι οποίες μετά την αναδρομή σταμάτησαν τελείως.
Το επόμενο στοιχείο που βρήκε η μητέρα μου ήταν αυτή η περίεργη ζώνη που φόραγα στην μέση. Έψαξε λοιπόν την ιστορία της γυναικείας τσάντας και βρήκε ότι το 1600 οι τσάντες είχαν την μορφή αυτής της ζώνης που είδα στην αναδρομή και πως τις είχαν οι άνθρωποι της ανώτερης κοινωνικής τάξης. Αφού βρήκαμε την ημερομηνία αρχίσαμε να ψάχνουμε τα ιστορικά γεγονότα ήταν η περίοδος της θρησκευτικής μεταρρύθμισης και ανάμεσα στα τέλη του 1500 και μέχρι το 1700 έγινε το μεγαλύτερο κυνήγι μαγισσών σε όλη την Ευρώπη. Από το τοπίο με τον καταρράκτη εικάζω από εικόνες που είδα ότι όλο αυτό έγινε στην Αυστρία χωρίς να μπορώ όμως να είμαι και σίγουρη. Συμπληρωματικά τώρα όταν γεννήθηκα είχα πυρόξανθα μαλλιά τα οποία σκούρυναν μεγαλώνοντας και τα τελευταία χρόνια τα έχω βαμμένα κόκκινα. Οι φίλοι μου έχουν την τάση να με φωνάζουν μαγισσούλα, ενώ νιώθω μια απίστευτη ηρεμία όταν είμαι κοντά στην φύση και ασχολούμαι με ενεργειακές θεραπείες, κρυστάλλους, διαλογισμούς κλπ. Ενάμιση μήνα μετά την αναδρομή μπήκαμε σε διαδικασία επανασύνδεσης με τον Δημήτρη, με πλησίασε μόνος του ενώ έλεγε ότι έχουμε τελειώσει οριστικά και ενώ δεν έχουμε βρει ακόμα στο 100% τις ισορροπίες μας και οι δύο πλέον αντιμετωπίζουμε διαφορετικά τη σχέση. Πλέον εγώ δεν κουβαλώ καμία ενοχή για τον θάνατό του σε εκείνη την ζωή και έχω σταματήσει να είμαι τόσο υπερπροστατευτική απέναντι του. Πριν κλείσω να πω ότι ένας από τους μεγαλύτερους φόβους του Δημήτρη ήταν μην τυχόν και μάθει κανείς για τη σχέση μας, λες και άμα το μάθουν θα συμβεί καμιά μεγάλη καταστροφή (κανείς από τους δύο μας δεν είναι παντρεμένος ούτε έχει κάποια άλλη δέσμευση). Δυστυχώς αυτό είναι κάτι που το κουβαλάει ακόμα αλλά νομίζω ότι σιγά σιγά θα λυθεί.”
*https://www.newsbeast.gr/weekend/arthro/1983952/i-pio-anatrichiastikes-siskeves-vasanismou-tou-meseona